خانه / داستان / آثار كافه داستانيها / ﭼﻬﺎﺭ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺯﻳﺮ ﻧﺎﻑ ﻓﺎ ﺣﺸﻪ ﺍﻱ ﻛﻪ ﺳﻴﺐ ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ (امير داودي)
e9wmpvq9k1z9uj8xscu4

ﭼﻬﺎﺭ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺯﻳﺮ ﻧﺎﻑ ﻓﺎ ﺣﺸﻪ ﺍﻱ ﻛﻪ ﺳﻴﺐ ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﺩ (امير داودي)

 

ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ : ‏« ﻫﺮ ﻓﺎﺣﺸﻪ ‌ ﺍﻱ ﻛﻪ ﻣﻲﺁﻭﺭﻱ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺜﻞ ﺑﺖ ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﻲ ﻭ ﺯﻝ ﻣﻲﺯﻧﻲ ﺑﻪ ﭼﺸﻢﻫﺎﺵ؟ ‏» ﻭﻗﺘﻲ‏« ﺵ‏» ﺭﺍ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺩﻧﺪﺍﻥﻫﺎﻳﺶ ﺧﻮﺏ ﺭﻭﻱ ﻫﻢ ﭼﻔﺖ ﻧﻤﻲﺷﻮﻧﺪ ﻛﻪ ﺁﺩﻡ ﻳﻚ ﻗﻠﻘﻠﻜﻲ ﺭﺍ ﺗﻪ ﺫﻫﻨﺶ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﻣﻲﻛﻨﺪ . ﻣﺨﺼﻮﺻﻦ ﻭﻗﺘﻲ ﻓﺎﺣﺸﻪ ﺭﺍ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ . ﻻﺑﺪ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ‏«ﺵ‏» ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ‏« ﺡ ‏» ﻣﻲﺁﻳﺪ . ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ : ‏« ﻣﻦ ﻛﺎﺭﻱ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭﻫﺎ ﻧﺪﺍﺭﻡ ! ﻫﺮ ﻳﻚ ﺳﺎﻋﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﮕﺬﺭﺩ ﭘﻮﻝ ﻳﻚ ﺳﺎﻧﺲ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ؛ ﻳﺎﺩﺕ ﻛﻪ ﻧﺮﻓﺘﻪ؟ ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ .‏» ﻭ ﻣﻦ ﻣﻠﺤﻔﻪ ﺭﺍ ﻣﻲﻛﺸﻢ ﺗﺎ ﮔﺮﺩﻧﺶ ﺑﺎﻻ . ﺍﺯ ﻟﺨﺖ ﺩﻳﺪﻧﺶ ﻣﻲﺗﺮﺳﻢ . ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻥ ﺟﺎﻱ ﮔﺎﺯ ﻛﻪ ﺭﺩ ﺩﺍﺋﻤﻲ ﺩﻭ ﺭﺩﻳﻒ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﮔﺮﺩﻥ؛ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﻋﺪﻡ ﺗﻮﺍﺯﻥ ﺳﻴﻨﻪﻫﺎﻳﺶ . ﻳﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ … ﻳﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺎﻱ ﺳﻮﺧﺘﮕﻲ ﻟﻌﻨﺘﻲ . ﻛﺎﺵ ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﺪ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻛﻪ ﮔﻔﺖ : ‏« ﻓﻘﻂ ﺍﺣﻤﻖﻫﺎ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻓﺎﺣﺸﻪ ﺩﻝ ﻣﻲﺑﻨﺪﻧﺪ …‏» ﭼﻪ ﺣﺎﻟﻲ ﺷﺪﻡ . ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﻛﻪ ﺩﺳﺖﻫﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﺣﻠﻘﻪ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻧﻢ . ﺣﺮﻑ ﻛﻪ ﻣﻲﺯﺩ ﺑﻮﻱ ﺳﻴﺮ ﭘﺨﺶ ﻣﻲﺷﺪ ﺗﻮﻱ ﺻﻮﺭﺗﻢ . ﻳﺎﺩ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻣﻲﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﻳﻜﻴﻤﺎﻥ ﻣﺮﻳﺾ ﻣﻲﺷﺪ ﻣﻲﮔﻔﺖ :‏« ﺧﺪﺍ ﻟﻌﻨﺘﺖ ﻛﻨﺪ … ﭼﻮﻥ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺑﻮﻱ ﺳﻴﺮ ﺣﺴﺎﺳﻴﺖ ﺩﺍﺭﻱ ﺳﺎﻝ ﻫﺎﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺳﻴﺮ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩﺍﻳﻢ . ﺳﻴﺮ ﻭﺍﻛﺴﻦ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺍﺳﺖ ﭘﺴﺮ . ‏» ﺑﻮﻱ ﺳﻴﺮ ﻛﻪ ﭘﺨﺶ ﻣﻲﺷﺪ ﺗﻮﻱ ﺻﻮﺭ ﺗﻢ ﻫﻤﻪﺍﺵ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮﺩﻡ ﻣﺎﺩﺭ ﭘﺮ ﺑﻴﺮﺍﻩ ﻧﻤﻲﮔﻔﺖ . ﺑﻮﻱ ﺳﻴﺮ ﺁﻥﻗﺪﺭﻫﺎ ﻫﻢ ﺯﻧﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ . ﺣﺘﻲ ﺑﻌﻀﻲ ﻭﻗﺖﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﺣﺎﻻ ﺩﻟﻨﻮﺍﺯ ﺍﺳﺖ. ﻛﺎﺵ ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﺪ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻛﻪ ﮔﻔﺖ :: ﻓﻘﻂ ﺍﺣﻤﻖﻫﺎ ﺑﻪ ﻓﺎﺣﺸﻪﻫﺎ ﺩﻝ ﻣﻲ ﺑﻨﺪﻧﺪ …‏» ﭼﻪ ﺣﺎﻟﻲ ﺷﺪﻡ … ﻛﺎﺵ ﺁﻥ ‏«ﺵ‏» ﻟﻌﻨﺘﻲ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ‏« ﺡ ‏» ﻧﻤﻲﺁﻣﺪ ﺩﺭ ﻓﺎﺣﺸﻪ . ﻭﻗﺘﻲ ﺁﻥ ﺣﺮﻑ ﺭﺍ ﺯﺩ ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﻢ ﺳﻴﺎﻫﻲ ﺭﻓﺖ . ﻧﻤﻲﺩﺍﻧﻢ ﭼﺮﺍ ﻳﺎﺩ
ﻛﭙﻞﻫﺎﻱ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﻛﻪ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻧﺸﺎﻥ ﺣﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ . ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﻢ ﺳﻴﺎﻫﻲ ﻣﻲﺭﻓﺖ . ﺳﻴﮕﺎﺭ ﺩﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﭼﺰﺍﻧﺪﻡ ﭼﻬﺎﺭ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺯﻳﺮ ﻧﺎﻓﺶ . ﺟﻴﻐﺶ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻢ، ﺑﻮﻱ ﺳﻴﺮ ﺩﺭ ﺩﻣﺎﻏﻢ، ﺩﻫﺎﻧﺶ ﻛﻪ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﻧﺪﺍﻥﻫﺎﻱ ﺁﺳﻴﺎﺏ ﻛﺮﻡﺧﻮﺭﺩﻩﺍﺵ ﺩﺭ ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﻢ ﻭ ﺁﻥ ﺳﻴﻨﻪﻫﺎﻱ ﻧﺎﻣﺘﻮﺍﺯﻥ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺎﻧﻢ؛ ﻧﻤﻲﺩﺍﻧﻢ ﭼﺮﺍ ﻣﺮﺍ ﻳﺎﺩ ﻛﭙﻞﻫﺎﻱ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻣﻲﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻛﻪ ﺣﺎﻟﻢ ﺍﺯﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻲﺧﻮﺭﺩ .

ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ :‏« ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻬﺎﺭ ﺷﺪ . ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺳﻪ ﺳﺎﻧﺲ . ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﻧﻤﻲﺧﻮﺍﻫﻲ ﺛﺎﺑﺖ ﻛﻨﻲ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻧﻴﺴﺘﻲ؟ ‏»

ﻛﺎﺵ ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﺪ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ … . ﻓﻜﺮ ﻛﺮﺩﻡ ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﺯﻳﺮ ﻧﺎﻓﺶ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻﻛﺲ ﺭﻭﻳﺶ ﻧﻤﻲﺧﻮﺍﺑﺪ، ﻛﻪ ﻫﻲ ﺗﻜﺎﻥ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ ﻭ ﻫﻲ ﻧﺎﻟﻪ ﻛﻨﺪ . ﻣﺜﻞ ﻣﺎﺩﺭ ﻛﻪ ﭘﺪﺭ ﺭﻭﻳﺶ ﻣﻲﺧﻮﺍﺑﻴﺪ ﻭ ﻫﻲ ﺗﻜﺎﻥ ﻣﻲﺧﻮﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﻛﭙﻞﻫﺎﻱ ﻣﺎﺩﺭ ﻛﻪ ﻣﻲﻟﺮﺯﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﻣﻦ ﻛﻪ ﺣﺎﻟﻢ ﺍﺯﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻲﺧﻮﺭﺩ، ﺍﺯ ﺳﻮﺭﺍﺥ ﻛﻠﻴﺪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﻲ‌ﻛﺮﺩﻡ. ﺳﻴﮕﺎﺭ ﺭﺍ ﻛﻪ ﭼﺰﺍﻧﺪﻡ ﭼﻬﺎﺭ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺯﻳﺮ ﻧﺎﻓﺶ ﭼﻚ ﺧﻮﺍﺑﺎﻧﺪ ﺗﻮﻱ ﺻﻮﺭﺗﻢ ﻭ ﻣﻦ ﺑﻮﻱ ﺳﻴﺮﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺩﻣﺎﻏﻢ ﺭﻓﺖ ﺩﺍﺧﻞ ﻭ ﺍﺯ ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﻢ ﻣﺜﻞ ﺑﺮﻕ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺯﺩ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻣﻲﮔﻔﺖ : ‏« ﺧﺪﺍ ﻟﻌﻨﺘﺖ ﻛﻨﺪ ﭘﺴﺮ … ﺳﻴﺮ ﻭﺍﻛﺴﻦ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺍﺳﺖ . ‏»

ﻣﻲﮔﻮﻳﻢ : ‏« ﺳﻴﺐ ﻣﻲﺧﻮﺭﻱ؟ … ﺑﻮﻱ ﺳﻴﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻲﺑﺮﺩ ﻫﺎ …!»
ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ: ‏«ﺑﻮﻱ ﺳﻴﺮ ﺍﺫﻳﺘﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ …؟ ﺁﻗﺎ ﺭﺍ … ﻭﺳﻂ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ ﻣﻮﺗﺮﺍﺷﻴﺪﻩﺍﺵ ﺭﺍ ﻣﻲﺧﻮﺍﻫﻲ؟ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺴﺖ.‏»
ﻣﻲﮔﻮﻳﻢ : ‏« ﻭﻟﻲ ﺳﻴﺐ … ‏» ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ : ‏« ﺗﺎﺯﻩ! ﻓﺎﺣﺸﻪﻫﺎ ﻛﻪ ﺳﻴﺐﻧﻤﻲﺧﻮﺭﻧﺪ. ﻓﺎﺣﺸﻪﻫﺎ ﺳﻴﺐ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺁﺩﻡﻫﺎ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ ﻭﺳﻂ ﺩﻳﺮ ﺧﺮﺍﺏﺁﺑﺎﺩ …‏» ﻭ ﺑﻌﺪ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﺯﻳﺮ ﺧﻨﺪﻩ ﻛﻪ ﺳﻴﺐ ﮔﻠﻮﻳﺶ ﻫﻲ ﺑﺎﻻ ﻭ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲﻟﻐﺰﺩ ﻭ ﺩﻧﺪﺍﻥﻫﺎﻱ ﺁﺳﻴﺎﺏ ﻛﺮﻡﺧﻮﺭﺩﻩﺍﺵ ﺑﺎ ﺑﻮﻱ ﺳﻴﺮ ﻣﻲﭘﻴﭽﺪ ﺗﻮﻱ ﺳﺮﻡ !
‏«ﺵ‏» ﺭﺍ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺩﻧﺪﺍﻥﻫﺎﻳﺶ ﺧﻮﺏ ﺭﻭﻱ ﻫﻢ ﭼﻔﺖ ﻧﻤﻲﺷﻮﻧﺪ . ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﻭﻗﺘﻲ ﻓﻬﻤﻴﺪﻡ ‏«ﺵ ‏» ﺭﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ‏« ﺡ ‏» ﻳﻚﺟﻮﺭﻱ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﮔﻔﺖ: ‏«ﻣﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﻟﺬﺗﺶ ﻓﻜﺮ ﻧﻤﻲ ﻛﻨﻢ، ﻓﻘﻂ ﻣﻨﺘﻈﺮﻡ ﻛﺎﺭ ﻣﺮﺩﻫﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻮﺩ ﻭ ﭘﻮﻟﺶ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ . ﺍﺻﻠﻦ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﻓﺎﺣﺸﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻓﺪﺍﻛﺎﺭﻱ ﺍﺳﺖ . ‏» ﻭ ﭘﮋﻭﺍﻙ ﻓﺎﺣﺸﻪ ﻫﻲ ﺩﺭ ﻣﻐﺰﻡ ﺍﺯ ﮔﻮﺵ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻲ ﻛﻮﺑﻴﺪ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﭼﭗ ﻭ ﺍﺯ ﮔﻮﺵ ﭼﭗ ﺑﻪ ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﻣﻲ ﺷﺪ . ‏« ﻓﺎﺣﺸﻪ … ﺣﺸﻪ … ﺷﻪ … ﺷﻪ
…ﺷﻪ … ‏»
ﻭ ﻧﻤﻲﺩﺍﻧﻢ ﭼﺮﺍ ﻳﺎﺩ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ ﻛﻪ ﻛﭙﻞﻫﺎﻳﺶ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺯﻳﺮ ﺑﺪﻥ ﭘﺪﺭ ﻫﻲ ﻣﻲﻟﺮﺯﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺳﻮﺭﺍﺥ ﻛﻠﻴﺪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﻲﻛﺮﺩﻡ . ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ : ‏« ﺳﺎﻋﺖ ﺷﻴﺶ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻡ . ﺑﺎﻳﺪ ﻳﻮﺍﺵ ﻳﻮﺍﺵ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﻮﻡ . ‏» ﻣﻲﮔﻮﻳﻢ : ‏« ﺑﻤﺎﻥ . ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻓﻌﻠﻦ ﺑﻤﺎﻥ . ﭘﻮﻟﺶ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺩﻫﻢ . ﺍﺻﻠﻦ ﺩﻭﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻲ ﺩﻫﻢ .‏» ﺟﻮﺭﻱ ﺷﻴﺸﻜﻲ ﻣﻲﻛﺸﺪ ﻛﻪ ﺗﻒ، ﺗﻒ، ﺁﺏ ﺩﻫﺎﻧﺶ ﻗﺎﻃﻲ ﺑﻮﻱ ﺳﻴﺮ ﭘﺨﺶ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ ﺗﻮﻱ ﺻﻮﺭﺗﻢ . ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻣﻲﮔﻔﺖ : ‏« ﺳﻴﺮ ﻭﺍﻛﺴﻦ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺍﺳﺖ … ‏» ﻭ ﻛﭙﻞﻫﺎﻳﺶ ﺯﻳﺮ ﺑﺪﻥ ﭘﺪﺭ ﻣﻲﻟﺮﺯﻳﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺣﺎﻟﻢ ﺍﺯﺷﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ . ﺳﺮﺧﻲ ﻣﺎﺗﻴﻚ ﺩﻟﻤﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺭﻭﻱ ﻟﺐﻫﺎﻳﺶ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻛﻪ ﺧﻮﻥ . ﻣﻠﺤﻔﻪ ﺭﺍ ﺩﻣﻲ ﺯﻧﺪ ﻛﻨﺎﺭ . ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﻢ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺑﻨﺪﻡ ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﭼﺸﻤﻢ ﺑﻴﻔﺘﺪ ﺑﻪ ﺍﻥ ﺟﺎﻱ ﮔﺎﺯ ﻳﺎ ﺁﻥ ﺳﻮﺧﺘﮕﻲ. ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ :‏« ﺣﻴﻒ ﻛﻪ ﻛﻢ ﺩﺭﺩﺳﺮﻱ ﻭ ﺧﻮﺵ ﺣﺴﺎﺏ؛ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪﻥ ﺳﻴﮕﺎﺭ ﭘﺸﺖ ﮔﻮﺷﺖ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻱ ﻣﻦ ﺭﺍ ﻫﻢ ﻣﻲ ﺩﻳﺪﻱ .‏» ﻭ ﻣﻲﺭﻭﺩ ﺳﻤﺖ ﻟﺒﺎﺱﻫﺎﻳﺶ ﻛﻪ ﻣﺮﺗﺐ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﻡ ﺑﻪ ﭼﻮﺏﺭﺧﺘﻲ ﻛﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﭼﺮﻭﻙ ﺷﻮﻧﺪ . ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺸﻜﻲ ﻣﻲﭘﻮﺷﺪ.

ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ : ‏« ﻣﺸﻜﻲ ﺭﻧﮓ ﻓﺎﺣﺸﻪﻫﺎﺳﺖ . ‏» ﻭ ‏«ﺵ ‏» ﺭﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ‏« ﺡ» ﻳﻚﺟﻮﺭﻱ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﺩﺭ ﻓﺎﺣﺸﻪ .

ﻣﻲﮔﻮﻳﻢ :‏« ﺑﻤﺎﻥ . ﺟﺎﻥ ﻋﺰﻳﺰﺕ … ﺑﻪﺧﺪﺍ ﻣﺴﺎﻋﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻡ . ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺑﻴﺮﻫﺎﻱ ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ . ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻲ ﭘﻮﻝ ﻣﻲﺩﻫﻢ . ﺑﻤﺎﻥ‏»

ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ : ‏«ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻋﻤﻪﺍﺕ … ﺗﻮ ﻛﻪ ﻣﻲﺩﺍﻧﻲ ﺳﺎﻋﺖ ﺷﻴﺶ ﭼﻪ ﺧﺒﺮﺍﺳﺖ … ‏» ﻭ ﺯﻳﺮ ﻟﺐ ﺗﺮﺍﻧﻪ ﺍﻱ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﺭﺍ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻮﻱ ﺳﻴﺮﻣﻲﺩﻫﺪ .
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺎﻧﺪ . ﻣﻲ ﺩﺍﻧﻢ ﻛﻪ ﻣﻲ ﻣﺎﻧﺪ . ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﻋﺸﻖ ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺍﺭﻱ ﺛﺎﻧﻴﻪﺍﻱ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪﺍﺕ ﺷﻮﻱ، ﺍﻣﺎ ﺣﺎﻻ … ﻓﻘﻂ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻛﻨﻢ. ﺍﺯ ﻫﻤﺨﻮﺍﺑﮕﻲﺍﺵ ﻣﻲﺗﺮﺳﻢ. ﻣﻲﺗﺮﺳﻢ ﻛﭙﻞﻫﺎﻳﺶ ﺯﻳﺮ ﺑﺪﻧﻢ ﺑﻠﺮﺯﺩ …
ﻣﻲﺗﺮﺳﻢ ﻛﺴﻲ ﺍﺯ ﺳﻮﺭﺍﺥ ﻛﻠﻴﺪ ﺗﻤﺎﺷﺎﻳﻤﺎﻥ ﻛﻨﺪ … ﻛﻪ ﺑﻌﺪﻥ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻛﭙﻞﻫﺎﻱ ﺍﻭ ﻛﻪ ﻣﻲﻟﺮﺯﻧﺪ … ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﻛﻪ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﻡ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮﺩﻡ ﻛﻪ ﺭﻭﻱ ﻣﺎﺩﺭ ﻣﻲﺧﻮﺍﺑﻴﺪ ﻭ ﻛﭙﻞﻫﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﻣﻲﻟﺮﺯﺍﻧﺪ . ﻣﻲﺩﺍﻧﻢ ﻛﻪ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ …
ﻋﻬﺪ ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﻛﻪ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺣﺮﻓﻢ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﻢ . ﺍﻣﺎ ﻫﺮﺑﺎﺭ ﻛﻪ ﻗﺼﺪ ﻛﺮﺩﻡ، ﺑﺪﻧﻢ ﺑﻲﺣﺲ ﻣﻲ ﺷﺪ، ﭘﺎﻫﺎﻳﻢ ﻳﺦ ﻣﻲﻛﺮﺩ ﻭ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻧﻤﻲ ﺩﺍﻧﻢ ﭼﺮﺍ ﻫﻲ ﻣﻲﺁﻣﺪ ﺟﻠﻮﻱ ﭼﺸﻢﻫﺎﻳﻢ ﻛﻪ ﻛﭙﻞﻫﺎﻳﺶ ﻣﻲﻟﺮﺯﻳﺪ . ﻣﻲﺩﺍﻧﻢ ﻛﻪ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ . ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﺣﺎﻻ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﮔﻤﻪﻫﺎﻱ ﻣﺎﻧﺘﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﻣﻲﺑﻨﺪﺩ . ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺎﻧﺪ، ﻛﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺩﺍﺭﻡ … ﻛﻪ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﺁﻥ ﺳﻴﮕﺎﺭ ﺭﺍ ﭼﺴﺒﺎﻧﺪﻡ ﻛﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻛﺴﻲ ﺭﻭﻳﺶ ﻧﺨﻮﺍﺑﺪ ﻛﻪ ﻛﭙﻞﻫﺎﻳﺶ ﺑﻠﺮﺯﻧﺪ ﻭ ﻛﺴﻲ ﺍﺯ ﺳﻮﺭﺍﺥ ﻛﻠﻴﺪ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻛﻨﺪ ﻭ ﺣﺎﻟﺶ ﺑﻪﻫﻢ ﺑﺨﻮﺭﺩ . ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ :‏« ﺳﮓﺧﻮﺭ … ﻳﻚ ﺳﺎﻧﺲ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﻣﻦ … ﭘﻮﻝ ﺳﻪ ﺗﺎﺵ ﺭﺍ ﺑﺪﻩ ﻛﻪ ﻣﺎ ﻫﻢ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﺧﺪﺍ، ﺑﺮﻛﺖ . ‏» ﺣﺮﻑﻫﺎﻳﺶ ﺑﻮﻱ ﺳﻴﺮ ﻣﻲﻛﻮﺑﺎﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﺩﻳﻮﺍﺭﻩﻫﺎﻱ ﺟﻤﺠﻤﻪﺍﻡ ﺍﻧﮕﺎﺭ . ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻫﻢ ﻧﻮﺭ ﻛﻢﺭﻣﻖ ﻧﺎﺭﻧﺠﻲﺍﺵ ﺯﺍ ﺗﺎﺑﺎﻧﺪﻩ ﺗﺎ ﻭﺳﻂ ﺍﺗﺎﻕ . ﻣﻲ ﺩﺍﻧﻢ ﻛﻪ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ . ﻣﻲﺩﺍﻧﻢ ﻛﻪ ﺩﻭﺳﺘﻢ ﺩﺍﺭﺩ .

ﻣﻲﺩﺍﻧﻢ …
ﻣﻲﺩﺍﻧﻢ …
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺩ . ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ ﺑﺮﻭﺩ . ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺮﻓﻢ ﺭﺍ ﻫﺮﻃﻮﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﻳﻦﺑﺎﺭ ﺑﺰﻧﻢ . ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺩﺍﺭﻡ ﻭ ﻣﻲﺩﺍﻧﻢ ﻛﻪ ﺍﻭ ﻫﻢ . ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﻪ ﺳﻮﺭﺍﺥﻫﺎﻱ ﻛﻠﻴﺪ ﺭﺍ ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﻴﻢ ﻭ ﭘﻨﺠﺮﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﭘﺮﺩﻩ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﻭ ﻣﻦ ﺭﺍﺣﺖ ﺯﻳﺮ ﻣﻠﺤﻔﻪ ﻫﻢﺁﻏﻮﺷﺶ ﺷﻮﻡ . ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ :‏« ﺳﺮﻳﻊ ﺑﺎﺵ … ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ ﺷﻴﺶ ﭼﻴﺰﻱ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ … ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﻓﺎﺣﺸﻪﺑﺎﺯﻱ ﻫﻢ ﻋﺮﺿﻪ ﻣﻲﺧﻮﺍﻫﺪ …‏» ﻭ ﺩﻧﺪﺍﻥﻫﺎﻳﺶ ﭼﻔﺖ ﻧﻤﻲﺷﻮﻧﺪ ﺭﻭﻱ ﻫﻢ ﻭﻗﺘﻲ ‏«ﺵ ‏» ﺭﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ‏« ﺡ ‏» ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ . ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻭﺍﻗﻌﻦ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺮﻭﺩ .
ﺍﻣﺎ …
ﺍﻣﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺩ . ﻳﻌﻨﻲ ﻧﻤﻲﺷﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ . ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﻦ ﺑﮕﻮﻳﻢ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺩﺍﺭﻡ . ﺑﺎﻳﺪ ﻧﮕﻬﺶ ﺩﺍﺭﻡ . ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩﻡ ﻧﮕﻬﺶ ﺩﺍﺭﻡ ﻛﻪ ﻫﺮﻭﻗﺖ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪﻡ ﻫﻴﭻ ﭼﺸﻤﻲ ﺍﺯ ﺳﻮﺭﺍﺥ ﻛﻠﻴﺪﻱ ﻧﻤﻲﭘﺎﻳﺪﻣﺎﻥ ﻭ ﻛﭙﻞﻫﺎﻱ ﺍﻭ ﻧﻤﻲﻟﺮﺯﺩ ﻫﻢﺁﻏﻮﺷﺶ ﺷﻮﻡ . ﺑﺎﻳﺪ ﻧﮕﻬﺶ ﺩﺍﺭﻡ . ﻣﻲﺭﻭﻡ ﺳﻤﺖ ﺁﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ . ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻥ ﭼﺎﻗﻮﻱ ﺩﺳﺘﻪ ﻗﺮﻣﺰ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺭﻡ . ﻫﻤﺎﻥ ﻛﻪ ﻫﺮﻭﻗﺖ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺑﺎﻫﺎﺵ ﺳﺒﺰﻱ ﺧﻮﺭﺩ ﻣﻲﻛﺮﺩ ﻛﭙﻞﻫﺎﻳﺶ ﻣﻲﻟﺮﺯﻳﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺣﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻲﺧﻮﺭﺩ . ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻱ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﮕﻬﺶ ﺩﺍﺭﻡ .
ﺍﻣﯿﺮ ﺩﺍﻭﺩﯼ
پاییز ۱۳۸۵

 

درباره ی احسان رضایی

احسان رضایی

همچنین ببینید

Presentation1

همسایه ی طبقه چهارم (م.ح عباسپور) به همراه نقد اثر

   «کوشش کنید از راه صعب عبور کنید»   آنی گفت: «گوش کن صدایی نمی ...

3 دیدگاه

  1. نوشتن از تن ، از اجزای تن خوبه به شرط چاقو!؟
    پیش تر ها نسترن عزیز حیطه ی جنسی رو همیشه مد نظر قرار می داد و می نوشت . بعد ها من در جاهای مختلف کارهای مختلف خوندم که مضمون فرویدی ، پورن، جنسیتی، حالا هر چی… داشتن و به این نتیجه رسیدم که در حال حاضر عمده مشغولیت ذهنی هنرمندا رو در بر گرفته که با توجه به ساختار اجتماعی و مسائل وابسته به اون پر ، بیراه هم نیست.
    این داستان هم از درز قفل در شروع کرده به روایتی که یه کم خصوصی و یه کم محرمانه و یه کم وقیحه.
    یدالله رویایی توی یکی از مصاحبه ها یا مقاله ای ، خوب به خاطر ندارم، در مورد تکرار جمله ی قشنگی داره ، میگه ما تکرار می کنیم تا کلمه رو تهی از معنا کنیم و بهش هویت جدیدی بدیم (نقل به مضمون).در این داستان کپل ، سیر، تکون خوردن … بارها تکرار شده اما من مخاطب چیزی ازش نگرفتم .
    تا یادم نرفته عرض کنم در زمانی نه چندان دور نگاه به فاحشه ها و نوع ارتباطات شون خیلی مخاطب داشت .چون بکر و تازه بود هرکسی میرفت سراغ شون و یه اثری ازشون خلق می کرد. از سینما گرفته تا نقاشی و شعر و داستان و…. اما حالا به نظرم کلیشه ست مگر این که یه چیز فوق العاده خلق بشه . یادمه سال ۷۸ یا ۷۹ بود که گذر خودم افتاد به یکی از فاحشه خونه های شهر ، خانم ۵۰ ساله ای که مسئول اونجا بود روسری سرش گذاشت تا منو دید . همین قضیه رو به دوستان انتقال دادیم دعوایی به پا شد. من مسئله ام این بود که اگر جای دیگه ای این قضیه مطرح می شد (مثلا فرانسه و آلمان)همه براشون جذابیت داشت و می شد یه اتفاق خیلی آوانگارد، اما چون این جا یه شهر کوچیکه اهمیتی نداره . غافل از این که ارائه من یه ارائه هنرمندانه نبود ، فقط رفقا در جریان کارهای من قرار گرفتن.
    در این داستان روایت بر سر یه چیزایی که بالقوه خیلی عالی هستن . فضای پلیسی جنایی که وجود داره، روان شناسی شخصیت ، اگه گسترده ترش کنیم آسیب شناسی های نهفته در درون داستان . اما همه اش نیازمند قلم نویسنده ست برای مکاشفه . داستان روایتش رو گم می کنه . بیشتر تلاش اش در فهم یه سری کد های جنسیتیه که متاسفانه باعث میشه جنبه های دیگه ی داستان تحت الشعاع قرار بگیرن و محروم بشن .
    یه نکته ی دیگه هم همزاد پنداریه . به نظر من نباید به شوخی گرفته بشه . رفیق و استاد بزرگواری یه روز داستانی بهم دادن برای خوندن که شخصیت توی داستان سیگار می کشید اما بهم اون حس رو منتقل نکرد . با توجه به این که نویسنده خودش اهل دود و دم نبود من این انتقاد رو داشتم که این توصیف خوب نیست . بالاخره هم خوب نشد با توجه به تغییرات . چون نمیشه از چیزی که هیج آشنایی باهاش نداری بنویسی و فکر کنی خیلی خوب تونستی از عهده اش بر بیایی.
    این رو عرض کردم چون نه شخصیت فاعل داستان خوب و درست شخصیت پردازی شده نه مفعول. فاکتورها وکدهای لازم برای این که ما پذیریم این آدم یه گیری داره کمه/از طرفی خانم توصیف شده به عنوان فاحشه هم در حد لغات مونده . یعنی نویسنده از طریق کلمات به ما القا کرده که طرف فاحشه ست.
    یه سری کد هست در داستان که بیشتر کارکرد شاعرانه داره .منظورم نقطه اتکای داستان شده و همون طور که در غزل کدهای مشخصی ارتباط عمودی و افقی حفظ می کنن در این داستان هم نویسنده از طریق اون کدگذاری تونسته ماهیت داستان و کلیت اون رو حفظ کنه تا نپاشه . وگرنه هیچ کارکرد دیگه ای ندارن .

    خواندنش لذت بخش بود و خوب .دست شما درد نکنه

  2. من توضیحات اهورا را قبول دارم. قبلن هم گفتم تکرار بیش از حد بدون درگیر کردن مخاطب دچار خستگی مخاطب میشود. داستان موضوع قابل توجهی دارد. حول محور شخصیت مرد میگردد و به نظرم اگر این شخصیت پرداخته شود و باورپذیر باقی فضای داستان و شخصیت ها به خود شکل میگیرند. نقطه ضعف نویسنده ارتباط برقرار نکردن با مرد قصه خودش است. سیر کارکرد خوبی دارد اما قابل انتقال نشده. روان مرد ناقص است و بیشتر مخاطب با یک موجود نیمه طرف است
    مرسی از شما

  3. مزخرف ترین چیزی بود که تاحالا خوندم!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>