خانه / شعر / آثار ارسالي / نرگس پریشانم (علی بهار)

نرگس پریشانم (علی بهار)

چه شعله ها که خاموش شدند در زمستانم
چه غزالها که کوچ کردند از بیابانم
نخندد دراین خشک سال نسیم فروردین
نروید به خورشید دی نرگس پریشانم
نه جای شکوه و قهر، نه جای مستوری
به چنگ می زنم زخمه با دلم ،جانم
خسته‌ام ای دوست از سلام تزویری
کشیده‌ام دیوار به دیوار زندانم
پیوسته تکرار تجربه‌های تکراری
همیشه در سواد سحر غبار و طوفانم
بر آستان تحمل بسی جفا روید
ستم پیشگان را نزیبد گلستانم
شبی که طوفان گرفته دریا را
کجاست همسفری که بساحل برسانم
چو تنهایی مرغ حق ناله‌ها سرده
به یاد فراق دل شکسته یارانم
در آن سحر که نخواند قناری مسرور
به قصد معجزه، ای گل ترانه می خوانم

مشهد سال ۱۳۵۷از دفتر آذین آفتابی بیابان علی ربیعی (علی بهار)

درباره ی احسان رضایی

احسان رضایی

همچنین ببینید

عکس-های-فوق-العاده-خاص-ترس-و-تاریکی-۲

باز هم تعطیل است (محمد داودزاده)

  در را پشت سرم می بندم. کوچه خاموش تر از دیروز است. سایه ها ...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>