Welcome On Mobius

Mobius was created by professionnal coders and passionate people.

We made all the best only for you, to enjoy great features and design quality. Mobius was build in order to reach a pixel perfect layout.

Mobius includes exclusive features such as the Themeone Slider, Themeone Shorcode Generator and Mobius Grid Generator.

Our Skills

WordPress90%
Design/Graphics75%
HTML/CSS/jQuery100%
Support/Updates80%

خروس جنگي (عليرضا لطف دوست)

توسطehsan.rezaei 3 سالقبل1 دیدگاه
خانه  /  داستان  /  آثار ارسالي  /  خروس جنگي (عليرضا لطف دوست)

“” … بزن چش و چارشو بتراش، حتم دارم شیش دونگ شیش دونگی، فقط بیس تومن دادم واسه خار، از تیغ تیزتره لامصب، هم سپر بازی کن، هم با خار، پس کاسه بزن کری بشه. بگیر، بگیر بخور که تا فردا عصر نباس هیچی بخوری، یه ساعت برات گوشت قرمه کردم.

تا فردا که گشنه بمونی، تیکه پارش میکنی، بوی خون که بهت بخوره، دیگه جرش میدی، اونا مال بالا شهرن، سوسولن، چی میدونن ابرش من یه روز خون و جیگر و گوشت نخوره مثه پلنگ شیکم طرفشو میاره پایین، ننه از مال دنیا یه گردن بند داره، هزار سولاخ قایمش میکنه، امروز کش رفتمش، فک کنم دویست سیصد تومن بیارزه، من جا پول، گردنبند میزارم، اونا هم دویستا نقد میزارن، میدونو که زدی، دویست تومن می زنیم به جیب، یه فریکه چیل برا تو میگیرم، جوجه کشی راه میندازیم. جوجه ابرش و چیل، چی میشه، فقط خدا کنه ننه تا فردا شب که برمیگردیم، قصه گردنبند رو نفهمه که دق میکنه، جونش به این گردنبنده بستس، فردا شب که برگشتیم گردنبند رو میزارم سرجاش، تورم تیمار میکنم، تا پس فردا که بریم مولوی و یه چیل بخریم در حد تیم ملی، بگیر اینم بخور دیگه تمومه، برو تو قفس “”

پسرک، آخرین قطعه ریز گوشت را جلوی نوک خروس می گیرد، خروس تکه گوشت را میبلعد و سرخوش، آواز غروب می خواند، پسرک دستی بر پرهای پس سر و گردن خروس می کشد، خروس را داخل قفس جا می کند و پتوی مندرس ضخیمی را روی قفس می کشد، روی پشت بام، نزدیک قفس، تشک پشمی با ملحفه کهنه ای را پهن می کند و از بالای رف پشت بام، رو به حیاط خانه سر می کشد و با صدای بلند می گوید:

“” ننه من زود میخوابم، خستم، شامم نمی خورم، بیدارم نکن. “”

ستاره ها تک تک در آسمان شب پیدا می شوند و چشمک می زنند، پسرک خیره به تاریکی بی انتهای شب، در رویای جنگ خروس فردا است.

***

ابرش میان چند خروس بزرگ محاصره شده است، به پای خروس ها، جای خار، چاقو بسته اند، ابرش دور خود می چرخد، پرهای پس سرش را سیخ کرده است، خروس ها حلقه محاصره را تنگ تر می کنند، ابرش ترسیده است، از میان خروس ها راه فراری می جوید، خروس ها حمله می کنند، یکی از خروس‌ها تاج ابرش را نشانه می رود، تاج را به نوک می گیرد، تاج پاره می شود، خون فواره می زند، ننه جیغ می کشد، موهایش را می کشد و با ناخن، صورتش را خراش می دهد، یکی از خروس‌ها، پس سر ابرش را با چاقوی پا می زند، ابرش گیج می شود، تلو تلو می خورد، ننه با لگد به سینه ابرش می زند  و جیغ می زند: “”گردنبندم کو؟””

ابرش به پای ننه نوک می زند، ننه، ابرش را زیر بغل می گیرد و سرش را با دست از تن جدا می کند، سر جدا شده را جلوی پسرک می اندازد  و جیغ می کشد:

“” گردنبندم کو؟””

چشمهای  خونی ابرش به پسرک خیره شده، سر جدا شده آواز می خواند، پسرک از خواب می پرد، ابرش آواز صبحگاهی می خواند.

***

پسرک ابرش را داخل ساک بزرگی می گذارد، زیپ ساک را می کشد، سر و گردن ابرش از انتهای شکاف زیپ ساک بیرون می ماند.

پسرک استکان چای را هورت می کشد و رو به ننه می گوید:

“” مسابقه دارم، راش دوره، شب دیر میام. “”

ننه زیر لب چیزی می گوید و غر و لندی می کند، پسرک جیبهایش را وارسی می کند، گردنبند در یک جیبش است، چاقوی ضامن دار کوچکی و مقداری پول خرد و چند اسکناس ریز در جیب دیگرش.

از جوادیه تا دارآباد خود سفری است طولانی. جوادیه تا راه آهن را پیاده می رود، از راه آهن تا تجریش را باید با اتوبوس شمیران برود و از تجریش تا دارآ باد را با مینی بوس.

در میدان راه آهن ابرش را کنار حوض میان میدان می برد، حیوان آبی می نوشد، گرسنه است، چشمهایش دو دو می زند، پسرک ابرش را به داخل ساک برمیگرداند، به سمت ایستگاه اتوبوس روانه می شود و روی صندلی آخر اتوبوس شمیران جا گیر می شود.

مسابقه را یکی از دوستان پسرک، کنار رودخانه دارآباد ترتیب داده است، پسرک طرف مقابل را نمی‌شناسد، دوستش برایش گفته است که جوانی است بالا شهری و عشق خروس، اما هیچکدام از خروس هایش مثل ابرش شش دونگ نیستند.

ابرش گرسنه است و غر می زند، پسرک دستی به سرش می کشد، ابرش دست پسرک را به نوک می‌گیرد، پسرک گرمپی به سر ابرش می زند و می گوید: صبر کن می رسیم، ابرش باز غر می زند، مسافر کنار پسرک با تعجب به رفتار او و خروس نگاه می کند.

پسرک از مینی بوس دارآباد پیاده می شود، مسیر رودخانه را از رهگذری می پرسد، چند خیابان و کوچه را رد می کند و به کوچه درختی رودخانه می رسد، دوستش منتظر او است، با هم به محل مسابقه می‌روند. جوان هنوز نرسیده است.

کنار رودخانه، پسرک ابرش را از داخل ساک بیرون می آورد و خارها را به پایش می بندد، ابرش کنار رودخانه مقداری آب می نوشد، گرسنه و کلافه است، میان سنگ های کنار رودخانه را نوک میزند و با چنگالش خاکها را به اطراف می پاشد.

مرسدس بنزی مشکی از راه می رسد، دوست پسرک به اتومبیل اشاره می کند که طرف مسابقه است، تیپ و درخشش رنگ و لعاب اتومبیل، چشم های پسرک را می زند. دو جوان از اتومبیل پیاده می شوند، خروسی صابونی در آغوش یکی از جوان ها است.

هر چهار نفر با هم سلام و علیک می کنند. جوان می گوید :

“”پول شرط رو آوردین؟””

پسرک گردنبند را از جیب در می آورد، جوان گردنبند را می گیرد، بالا و پایین می کند و می گوید:

“”قلابی نباشه؟””

پسرک براق می شود و می گوید:

“”ما مرام دوز و کلک نداریم، قیمتیه، واسه ننمه، طلای اصله.””

جوان دو برگ تراول چک صد هزار تومانی از جیب در می آورد و روی گردنبند می گذارد، تراول ها و گردنبند را به جوان همراه می دهد و می گوید:

“”بزار رو کاپوت.””

جوان همراه، خروس در بغل، تراول ها و گردنبند را روی کاپوت مرسدس بنز می گذارد.

پسرک، ابرش را  زیر بغل می گیرد  و دستی به سر و تاج و دمش می کشد.

جوان اعلام آمادگی می کند، پسرک هم.

خروس ها را مقابل هم می گذارند و چهار نفری دور خروس ها میدان جنگ را به نظاره می نشینند.

ابرش، قد و قواره صابونی را وارسی می کند، قد صابونی بلند تر است، صابونی هول و ولای حمله دارد، چنگالش را به خاک می کشد، از ته گلو صدا در می آورد، می خواهد سریع سر به سر بشود، ابرش اما آرام است، گرسنه است، دلش خون می خواهد، دلش میخواهد اول زیر زبانش مزه خون بدود و بعد سر فرصت حریف را به خاک بکشد، تاج صابونی را نشانه می رود، پرهای گردنش را سیخ نمی کند اما بال هایش را کمی باز می کند، صابونی میخواهد سپر بازی کند، ابرش برایش میدان باز می کند، صابونی می‌جهد و با سینه به ابرش می کوبد، ابرش چند قدم به عقب رانده می شود، اندازه پریدن صابونی دستش آمده است، صابونی دوباره گارد می گیرد، این بار، انگاری می خواهد خار پاهایش را بر سر ابرش بکوبد، ابرش دوباره میدان باز می کند، صابونی می جهد، پاها را برای سر ابرش ول می دهد، ابرش سر می چرخاند و از پشت سر صابونی، تاجش را به نوک می گیرد، تکه ای از تاج را می کند، خون از تاج صابونی فواره می زند، ابرش تکه تاج را میبلعد و جای مانور به صابونی نمی دهد، می جهد و خار پا ها را از دو طرف روی سر صابونی می نشاند، یک خار به چشم صابونی فرو می رود، صابونی گیج و کور می شود، ابرش، تکه دیگری از تاج را به نوک می گیرد و می کند، صابونی جیغ می کشد.

جوان به همراهش اشاره ای می کند، جوان همراه، نوک براق یک تیزی را پس گردن دوست پسرک می گذارد و می گوید: “”تکون نخور ، برو تو ماشین “”

جوان لگد محکمی به ابرش می زند ، ابرش به چند متر آنورتر پرت می شود، پسرک گیج و مات مانده است به طرف ابرش می دود، جوان، صابونی را زیر بغل می زند و به سمت مرسدس بنز می دود.

جوان همراه، دوست پسرک را به تهدید تیزی، داخل مرسدس بنز می اندازد ، پول و گردنبند را از روی کاپوت بر میدارد و همراه جوان، داخل مرسدس بنز می نشینند و با سرعت فرار میکنند و می روند.

پسرک، ابرش را در آغوش می گیرد، حواسش به فرار جوان نیست، گردن ابرش کج مانده است، انگاری ضربه لگد جوان، گردنش را خرد کرده است.

پسرک بغض کرده، ابرش را زیر بغل می زند، تازه متوجه شده است جوان، همراهش و دوستش نیستند و رفته اند.

گریه کنان به سمت خیابان اصلی دارآباد می دود، از چند مغازه آدرس  دامپزشکی را می پرسد؟

کسی نمی داند.

دست به جیب می برد ، داخل جیب هایش فقط چاقوی ضامن دار و چند سکه است.

همه پولی که داشته را در مسیر آمدن خرج کرده است.

به سمت میدان تجریش می دود تا شاید آنجا دامپزشکی پیدا کند.

نوک بالا و پایین ابرش از هم جدا مانده است، زبانش خشک و زرد شده است ، سخت نفس می کشد، پسرک کنار جوی آب می نشیند و چند قطره آب به دهان ابرش می چکاند.

احساس می کند بدن ابرش سرد می شود، چند لحظه بعد ابرش دیگر نفس نمی کشد.

روی جدول جوی کنار خیابان می نشیند، ابرش را می بوید و گریه می کند، انگشتانش را داخل پرهایش می کشد و مویه می کند، چشمهای ابرش را می بندد، پلک های سرخش را می بوسد، پاهای ابرش یخ زده است.

بلند می شود، به سمت تجریش راه می افتد، به پارک نیاوران می رسد، داخل پارک، گوشه ای، زیر درخت چناری قطور و پیر، با چاقوی ضامن دار چاله ای می کند، غروب است، صدای اذان می آید، ابرش را داخل چاله می گذارد  و رویش را با خاک می پوشاند.

داخل سرویس بهداشتی  پارک دست ها و چاقوی خونی و خاکی را می شوید.

تا جوادیه را باید پیاده برود. گرسنه است، دلش پیچ و تاب می خورد.

ازابتدای خیابان پاسداران به سمت جنوب  به راه می افتد.

همان ابتدای خیابان ، مرسدس بنز سفید رنگ پارک شده ای  چشمهایش را می رباید، دست به جیب می برد، چاقوی ضامن دار را در می آورد، ضامن را می کشد و تیغه فلزی نوک تیز چاقو را روی بدنه مرسدس بنز می نشاند.

***

صبح فردای آن غروب دلگیر، دویست و سی و شش نفر به پلیس راهنمایی و رانندگی و شرکت های بیمه تلفن زدند و درخواست کارشناس تصادف و بیمه بدنه کردند، بدنه همه دویست و سی و شش دستگاه اتومبیل مدل بالا در خیابان پاسداران با شیئی نوک تیز خط خطی شده بود.

تمام

واژه نامه :

ابرش: خروسی با رنگ زرد و قرمز

چیل: خروسی به رنگ خال خال سیاه سفید یا قرمز سفید

صابونی: خروسی سیاه که پشتش طلایی رنگ و یا سفید که پشتش قرمز رنگ است

دونگ: بلندی و پهنای خروس ، معیار سنجش بر شش دانگ است

پس کاسه زن: خروسی که  خار پا را در پشت سر حریف وارد کند

کری شدن: حالتی که به واسطه ضربه پای قوی یا وارد شدن خار به گوش و چشم یا اعصاب سر و گردن خروس به آن دچار میشود و گیج می شود و تلو تلو می خورد.

خار زن:  خروسي که با خار پاهایش به حريف آسيب ميزند و مثل سوزن خارها را به بدن حريف فرو ميکند

ميدان زده: خروسي که در ميدان مسابقه پيروز شده است.

فريك: جوجه مرغ

دسته بندی ها:
  آثار ارسالي, داستان
این مطلب اشتراک گذاری شده 0 زمان ها
 000
درباره

 ehsan.rezaei

  (932 مقالات)

یک دیدگاه

پاسخ بدهید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.