خانه / شعر / آثار ارسالي / به مهربانی خدا رحیم خواب ما شوید (محمد داودزاده)

به مهربانی خدا رحیم خواب ما شوید (محمد داودزاده)

به خودم زل زدم به خودم

به همان‌جا که پر از جعد موی سیاه بود.
به خودم زل زدم که نبود
به جز از رشته‌های سپیدی که مو نبود

به خودم زل زدم که دریغ
اثر از من ولی نبود
کمی آمدم به زیر
که مگر نشانه‌ای
بتواند نشان دهد
به همان اثر و آن نشانه‌ها
که بوده‌ام

به خودم زل زدم ولی
همه جا خشک وهم تکیده بود
چو زمینی هزاره‌ها ز فراق آب‌ها
به امید قطره‌ای
به شماره می‌زند
نفسی که می‌رود

به خودم زل زدم, کمی به زیر
نگاه بی فروغ و بی غرور من
چو مرده آب بی رمق
ز یاد برده زیست بوم خود به قهر
نه حالتی نه برق زندگی در آن
چو شمع خامشی
ز باد بی امان خیل خواهش زنی
که تکیه می‌کند به من
منی که تکیه کرده‌ام به آب
و ناگسسته از, چه‌ها کنم؟
رمق بریده رفته‌ام بخواب
که از سر خیال خوش
خشونتی که بر من و زنم
و یک جهان روا شده
به زیر لب چنان که نشنود کسی
” به مهربانی خدا رحیم خواب ما شوید”

 

درباره ی احسان رضایی

احسان رضایی

همچنین ببینید

من تو ام(محمد داودزاده)

“من تو ام” این منم، مست و زخود رانده پریشانم و هیچ. بنشین با من ...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *